In maart 2023, tijdens een routine-mammografie, ontdekt men op de beelden in mijn rechterborst een uitgebreide cluster van microcalcificaties. Ductaal carcinoma in situ, en al het medische jargon dat daarbij hoort, waarmee ik me plots snel vertrouwd moest maken.
De senoloog bleef met haar hand voor mijn borst zwaaien, alsof ze haar eigen angst wilde wegvegen. Ze fluisterde zachtjes voor haarzelf : “Dit is alarmerend… dit is alarmerend.”
Ik herinner me dat ik haar hand nam en zei: “Het komt goed, mevrouw, maak u geen zorgen.”
Op dat moment nam ik afstand van mezelf.
Deze zin zou ik daarna vaak herhalen tegen mijn kinderen, mijn partner en mijn vrienden: “Het komt goed, maak je geen zorgen.”
Mijn kracht, zoals bij zoveel patiënten, is veerkracht. Maar ik begrijp al snel dat ik aan de kwetsbare kant zal terechtkomen en niet zonder de steun van mijn omgeving zou kunnen. Er moest ruimte komen om mijn emoties kwijt te raken, zonder anderen te belasten, en vooral moest ik leren
ontvangen.
Loslaten, zonder te vallen.
